Ding 23 Evaluatie

Tja, vul maar in. De tijd zal het leren. Dat we er iets mee moeten is wel duidelijk, anders missen we straks grandioos de boot. Wouter Gerritsma (WoWter) zegt in zijn blog: " Het gaat er om dat de medewerkers in de bibliotheek om kunnen gaan met het veranderende media-aanbod. Dat bestaande en nieuwe gebruikers voorzien kunnen worden van informatie die ze nodig hebben via kanalen die hen aanspreken (de bibliotheek is in staat zich plooibaar op te stellen)". En: "Bibliotheekvernieuwing heeft een grote digitale component. Bij een goede digitale bibliotheek hoort ook een digitale dienstverlening. Medewerkers zullen dus voorbereid moeten zijn om die omslag naar digitaal werken te kunnen maken. De cursus 23 dingen is daartoe een goede aanzet". Helemaal mee eens!
In hetzelfde blog staat een reactie van een cursiste die teleurgesteld is, omdat ze na afloop van de cursus het gevoel heeft, dat er in de organisatie waar ze werkt niets gebeurd met de opgedane kennis. Maar zoiets heeft even tijd nodig. En je kunt zelf altijd dingen verder uitdiepen, want in feite heb je in de cursus niets anders gedaan dan even oppervlakkig kennis gemaakt met bepaalde zaken. Sommige dingen kun je nu al in bepaalde werkprocessen gebruiken. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan Google Docs.
Het houdt natuurlijk niet op bij de cursus 23 dingen. Wowter geeft onder de link "bibliotheek 2.0 ontwikkelingen" (kopje "na 23 dingen") bijvoorbeeld aan dat er een ding 70 bestaat (over vrije en legale MP3 downloads).

De cursus zelf heb ik als zeer nuttig en leerzaam ervaren. Een aantal dingen, zoals RSS, Flickr, chat, YouTube, podcast en vodcast waren al bekend, al wist ik weer niet dat video's on demand vodcasts worden genoemd. Echte verrassingen waren Last.FM, LibraryThing en de vele tools om foto's te bewerken. Over de overige dingen had ik wel eens gehoord of gelezen, maar nooit echt mee gespeeld. Van te voren was ik sceptisch over Twitter, maar ik moest mijn mening herzien. Het is een snel en direct medium en als ik zie hoe slim de ZB dat inzet, dan moeten we daar in Zeeuws-Vlaanderen zeker mee aan de slag. Ik geloof niet dat het de zoveelste hype is, zoals afgelopen week in het AD gesuggereerd werd. Er zijn bijvoorbeeld al bedrijven die Twitter inzetten als aanvulling op hun klantenservice. Rest me nog de begeleiders van de ZB, speciaal Henri en Alinda, te bedanken voor hun hulp en reacties.

Zou het bijna vergeten, maar ik moet nog uitleggen waar mijn blognaam vandaan komt. Welnu, ik woon in Vogelwaarde. En Vogelwaarde is een samenvoeging van twee kerkdorpen, Stoppeldijk, in de volksmond Rapenburg genoemd en Boschkapelle. Ben een geboren en getogen Bossenaar en Bosse Piel is een niet officiële benaming voor iemand die afkomstig is van Boschkapelle.

Het woord piel is dialect voor eend en Bosse piel verwijst naar een koek in de vorm van een gestileerde eend, die gebakken werd door het bakkersgeslacht Van Leuven. Het is bekend dat bij een dijkdoorbraak in 1808 vlakbij Boschkapelle, dat toen aan een zeearm van de Westerschelde lag, een zekere bakker Van Leuven één van de slachtoffers was. Of hij al pielen bakte, vertellen de analen niet. Mijn ouders hebben wel nog Ko en Piet van Leuven gekend. Zij hadden allebei een bakkerij en bakten onder andere pielen. De zoon van Piet, Bert, zette de traditie van het pielen bakken voort. Hij kwam een paar keer per week met brood en aanverwante artikelen bij ons aan de deur en riep dan met luide stem: "De bakker!!" Mijn neef, die heel vaak kwam spelen, zei altijd tegen mijn moeder wanneer hij zin had in een piel: "Tante Fien, ik heb zo'n honger."

Bakker Bert had geen opvolgers en heeft helaas het recept van de pielen meegenomen in zijn graf. Hij is een paar jaar geleden gestorven. Toen hij met pensioen ging, namen Jo en Toon van Leuven, bakkers van het naburige Rapenburg en geen directe familie van Bert, zijn klanten over. Zij bakten ook pielen, maar deze konden qua smaak niet tippen aan die van "d'n Bosch", of te wel Boschkapelle. Inmiddels is hun bakkerij eveneens gesloten en ik was daarom totaal verrast, toen collega Conny me vertelde dat ze Bosse pielen gegeten had, afkomstig van een bakker in Axel. Ze heeft voor mij een zak gehaald. En hoewel op de sticker op het zakje "Bosse pielen" vermeld stond, kan ik jullie verzekeren dat het geen echte waren. De vorm klopte aardig, op de kop na, maar ze smaakten als de Rapenburgse. Bosse pielen waren bovendien donkerder van kleur. Conclusie: de pielen op de foto zijn Rapenburgse pielen, gebakken in Axel.

En nu: op naar ding 70, maar eerst een lange time-out: De heg moet nodig gesnoeid, want die ziet er inmiddels behoorlijk woest uit, de goten moeten schoongemaakt, de sloot moet dringend gemaaid en......last but not least, ik moet weer eens wat aandacht besteden aan Zandhaasje.